HERHALİLE

Bulutlu günler sendromundan hallice geçen haftalar; mutluluğu çok uzaklarda bırakmış olduğumuz izlenimini uyandırıyor bende. Bu yüzden kendimi tutup da ara ara sarsmak, mutluluk diye bir şey vardı diyerek bir hatırlatmada bulunmam gerekiyor sanki. Zira bulutlu günlerin getirdiği migren bedenimden gitmezken; her günüm "Sahi, iyi hissetmek de neydi?" diye geçiyor... Aklımda kendime dönük anlayış cümleleri, aklımda kabulleniş çalışmaları ve aklımda bir adet Güneş'i düşünmekle il

Uzun zaman olmuş harflere sığınmayalı. Oysa parmaklarım hep klavye üzerinde geziniyordu ama konu kendime geldiğinde ise, işte onun için harfler bir araya gelmiyordu, gelemiyordu. Halbuki bilirdim, ne zaman harflerden uzaklaşsam; sonunda kendimi koşa koşa orda bulurdum, o sığınakta... "İnan bana, çok geç değil. Mevsim bahar ama kış değil." diyor ya arka fonda çalan şarkıda, işte o misaldi belki de. Geç değildi elbet hiçbir şey için. Daha bahardı, kış gelmemişti ve ben kış gelm

Bir zamanlar "İnsaf et Anna, gidelim buradan." diyen benliğim, sadece gitmeye odaklanmış elbet. Yol nedir, nasıl gidilir, gidince ne...